Nō (jap. umiejętność) to jeden z trzech (obok bunraku i kabuki) rodzajów japońskiego teatru klasycznego. Jest to teatr poetycki i muzyczny. Klasyczna forma teatru nō powstała za życia Zeamiego Motokiyo (1363?-1444), protoplasty rodu Kanze. Oś dramatu stanowi przemiana zachodząca we wnętrzu głównego bohatera. Podstawą gry aktorskiej jest ekspresja ciała - taniec, ponadto ekspresja głosu - śpiew i melodeklamacja, oraz ekspresja maski. Podstawowym pojęciem w technice ruchu jest kamae, czyli postawa zasadnicza. Ruch sceniczny można podzielić na jednostkowe gesty – kata. Aktor używa prostych rekwizytów, pośród których najważniejszym jest wachlarz – ōgi, będący przedłużeniem ręki, i wyrażający wszystko, co człowiek może wyrazić gestem dłoni.
Warsztaty, zorganizowane przez Fundację Ryokurankai, odbędą się w Warszawie, pomiędzy 24 kwietnia a 5 maja, w Centrum Łowicka, przy ul. Łowickiej 21. Poprowadzi je, już po raz piąty w Polsce, mistrz Matsui Akira, wybitny aktor shite reprezentujący szkołę Kita, noszący tytuł Ważnego Przedstawiciela Niematerialnego Dziedzictwa Kultury Japonii. Zakres działań uczestników obejmuje zarówno naukę tańca, jak i śpiewu. Po zakończeniu warsztatów naukę będzie można kontynuować na keiko polskiej grupy aktorów amatorów nō, Ryokurankai, której nauczycielem i opiekunem jest mistrz Matsui Akira.
